Το Τάγμα της Φωτιάς

Πέντε στρώματα πάγου

Κριτική απο τη Ζωή Τσούρα στο site Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών

Πηγή

Τo Πέντε Στρώματα Πάγου είναι ένα ερωτικό-θρησκευτικό θρίλερ, το οποίο διαδραματίζεται στη σύγχρονη εποχή, στην πάντα ρομαντική Πόλη του Φωτός.

Η Νόλα Δομινίκου είναι τελειόφοιτη φοιτήτρια Αρχιτεκτονικής στο Παρίσι. Όλα στη ζωή της ήταν και είναι τέλεια. Έχει μεγαλώσει στην τέλεια, αγαπημένη οικογένεια, έχει την τέλεια συγκάτοικο, την τέλεια παρέα, το τέλειο έτερον ήμισυ. Η μεγαλύτερή της έγνοια είναι πώς θα περάσει ένα μάθημα που τη δυσκολεύει. Και μια μέρα, στο πανεπιστήμιο, γνωρίζει και ερωτεύεται κεραυνοβόλα έναν άντρα που αποτελεί την ενσάρκωση της τελειότητας στα μάτια της: πανέμορφο, πάμπλουτο, ισχυρό. Οι επιλογές και η πορεία που ακολουθεί από εκεί και πέρα φέρνουν τα πάνω κάτω στη ζωή της. Για εκείνη, ο Τζέραρντ Ντισπάτερ είναι η μοίρα της, το άλλο της μισό. Θα κάνει τα πάντα για εκείνον. Τα μυστικά του Τζέραρντ όμως είναι ιδιαιτέρως σκοτεινά. Τα σχέδιά του δε, απείρως σκοτεινότερα…

Δεν συνηθίζω να διαβάζω αισθηματικές ιστορίες, ιστορίες δηλαδή που ο έρωτας και η σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών είναι ο κύριος άξονας, οπότε στα άπειρα μάτια μου αυτό το βιβλίο περιείχε πολύ συναίσθημα. Έρεε μέσα από μία γραφή γεμάτη νεανική ζωντάνια και ενθουσιασμό.

“Χειμώνας! Σίγουρα ήταν αυτός. Θύμιζε χειμώνα. Παγερός, απόμακρος, με μια δόση εξουσίας. Και συνάμα ζεστός και προστατευτικός. Πάντα ο χειμώνας υπερίσχυε των άλλων εποχών. Κανείς δεν μπορούσε να αντισταθεί στο πέρασμά του. Και έπρεπε κάποιος να τον αγαπήσει, για να καταλάβει την αξία και το νόημα της ύπαρξής του. Πώς θα μπορούσαν να ανθίσουν τα δέντρα την άνοιξη, εάν δεν τα είχε φιλήσει το κρύο του χειμώνα;”

Το μεγαλύτερο κομμάτι του βιβλίου λοιπόν καταλαμβάνει η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της Νόλα και του Τζέραρντ, και οι δυσκολίες που αυτή συναντά. Αν σας άρεσε το Twilight και οι 50 Αποχρώσεις του Γκρι, τότε ο Τζέραρντ Ντισπάτερ ενδεχομένως να αποτελέσει τον νέο σας λογοτεχνικό έρωτα. Ένας Έντουαρντ χωρίς τους κυνόδοντες και το γκλίτερ. Ένας Κρίστιαν άνευ BDSM και κόκκινου δωματίου. Πολύ πιο περίπλοκος και σκοτεινός ωστόσο. Γιατί ο Τζέραρντ, εκτός από Άδωνις και πάμπλουτος επιχειρηματίας, είναι και μέλος του μυστηριώδους Τάγματος της Φωτιάς.

Αγαπώ πολύ τα θρησκευτικά θρίλερ. Ιπποτικά τάγματα, σκιώδεις οργανώσεις που συνωμοτούν στα παρασκήνια για να μας ξαναγυρίσουν στον τόσο ευχάριστο Μεσαίωνα, αξιολάτρευτοι φανατισμένοι που θεωρούν εαυτούς πεφωτισμένους και κατασφάζουν όποιον δεν ενστερνίζεται την παράνοιά τους… Στο “Πέντε Στρώματα Πάγου,” συναντάμε (αν και αργούμε λίγο) ένα Τάγμα που δεν αστειεύεται. Καθόλου. Οι πεποιθήσεις τους, η οργάνωσή τους, τα σχέδιά τους, όλα ήταν ανατριχιαστικά. Ακόμα πιο ανατριχιαστικό και τρομακτικό, το πώς η πρωταγωνίστρια Νόλα τα εκλαμβάνει όλα αυτά, μέσα από το πρίσμα του έρωτά της.

“Πρόκληση ή απειλή, ήμουν διατεθειμένη να υπακούσω στη δύναμη που με τραβούσε κοντά του.

Ο Θεός είχε το σχέδιό του για όλους. Αυτό που λένε μοίρα, εγώ προτιμούσα να το αποκαλώ Θεού σχέδιο. Το γραφτό του καθένα μας.

Για μένα τώρα θα άρχιζε το σχέδιο του Θεού μου.”

Το Πέντε Στρώματα Πάγου ήταν εξαιρετικά απρόβλεπτο. Κάθε λίγες σελίδες νόμιζα ότι ήξερα τι θα γίνει, και επανειλημμένα διαψεύστηκα πανηγυρικά. Αυτό το “αποκλείεται, δεν είναι δυνατόν”, έχασα το μέτρημα πόσες φορές το είπα. Πιστεύω ότι όλα τα λογοτεχνικά είδη και όλα τα βιβλία, πέραν της ψυχαγωγικής τους ιδιότητας, έχουν και κάτι να σε διδάξουν, κάτι χρήσιμο να σου αφήσουν αν διευρύνεις την οπτική σου. Από αυτήν την άποψη, το Πέντε Στρώματα Πάγου, για εμένα προσωπικά, ήταν μία στιβαρή υπενθύμιση. Για άλλους, ενδεχομένως να αποτελέσει ένα ισχυρό wake-up call (μακάρι). Σίγουρα έχει τη δυνατότητα να δώσει έναυσμα για συζητήσεις. Δύσκολες συζητήσεις. Συζητήσεις που είναι καιρός να ανοίγουμε χωρίς ταμπού. Συζητήσεις που μπορεί να σώσουν και ζωές. Συζητήσεις για το τι δεν πρέπει ποτέ να ανεχόμαστε μέσα σε μία σχέση, τι δεν είναι αγάπη.

Ίσως, αν αφουγκραστούμε προσεκτικά, ακούσουμε αυτήν την ιστορία να μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου όταν τείνουμε να αφομοιωθούμε από το έτερόν μας ήμισυ, να μας υπενθυμίζει πόσο ζωτικής σημασίας είναι η διατήρηση της ξεχωριστής ταυτότητας του καθενός. Πού μπορεί να οδηγήσει η νεανική αφέλεια και η εθελοδουλία. Πως αν δεν χτίζεις και δεν θρέφεις τα προσωπικά σου πιστεύω, κινδυνεύεις να παρασυρθείς από ο,τιδήποτε.

Το Πέντε Στρώματα Πάγου με ξεγέλασε με την αρχική του γλύκα, και με παρέσυρε σε ένα ταξίδι διαφορετικό από αυτό που περίμενα. Δύσκολο για μένα να το ακολουθώ, λόγω προσωπικών εμπειριών, αλλά αλίμονο αν δίσταζα να κοιτάξω τους δαίμονές μου στα μάτια. Τελικά, μου επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι δεν υπάρχει τρομακτικότερο σκοτάδι από αυτό της ανθρώπινης ψυχής, και πως, πολλές φορές, ο δρόμος για την κόλαση -προσωπική και συλλογική- είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις. Facilis descensus Averno, όπως έγραφε ο Βιργίλιος, όμως περιμένω το δεύτερο βιβλίο, αρνούμενη πεισματικά να εγκαταλείψω τις ελπίδες μου για τη Νόλα και την κάθε Νόλα εκεί έξω.

ΥΓ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη Ζωή Τσούρα για την τόσο όμορφη κριτική της, όπως και το site Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών για την εξαιρετική δουλειά που μας προσφέρουν ❄️

See you soon keys

Μοιράσου το - Share it